Jenengku Tina. Aku murid anyar ing
SMA 2 Semarang. Sak asline aku iku saka Pekalongan. Nanging wong tuwaku pindah kerja
ing Semarang, dadi aku podo bae pindah.
Dino iki dino pertama aku MOS.
Deg-degan rasane. Wedi yen dikon sing ora-ora utawa dibentak-bentak areng kakak
kelas. Yo alhamdulillah, sing biasane aku tangi awan jam wolu, dino senen iki
aku biso tangi gasik jam lima.
Aku mangkat marang sekolah karo
mlaku. Omahku cedak saking sekolah, dadi aku bisa mendeng nyantai sithik.
Udakara sepuluh menit perjalanan, aku tekan sekolah. Banjur aku mlebu luru
kelasku.
Sakwise mlebu kelas, kakak kelas
sing arep menehi sosialisasi padha mlebu. Ana salah sijine kakak kelas iku sing
ganteng banget yaiku sing mlaku nang mburi dewe. Kasengsem aku. Uwis ganteng,
dhuwur, lan katokane dheweke wong sing apik.
Kursi ing sebelahku kosong. Mas-mas
kuwi njegok ing sebelahku. Dag-dig-dug, rasane jantungku meh copot. Aku ora
bisa ngapa-ngapa.
Bel ngaso wes muni. Kakak kelas
padha metu ninggalke kelas. Bocah-bocah uga padha metu marang kantin. Aku lan
sakgelintir bocah jek utuh nang kelas. Agung, kakak kelas sing mau njegok ing
sebelahku jek nang ngarep kelas, nakoni bocah-bocah sing ora padha jajan kaya
aku.
“Boten napa-napa, mas. Kula sampun
mbekta bekal saking omah”, wangsulanku. Aduh, jantungku arep copot maneh. Mas
Agung ngomong karo aku nggawe aku seneng.
***
Telung dina wis dakliwati. MOS wis
rampung. Saiki ora krasa aku wis setengah taun sekolah nang SMA iki. Aku isih
utuh kasengsem karo Mas Agung. Sewulan terakhir iki, aku sms-an terus karo Mas
Agung. Sing pertama iku udu aku tapi Mas Agung. Jarene entuk nomerku saking
formulir ekskul sing tau dak isi.
Lan sakjalane wektu, Mas Agung
ngungkapke perasaane karo aku. Aku rada kaget. Mas Agung ora tau menehi kode
yen seneng karo aku. Wektu iku, Mas Agung mung ngomong lewat sms. Dheweke
ngajak ketemuan.
Ing sawetara dina, aku lunga ing
panggonan sing diwenehi ngerti Mas Agung. Udakara setengah jam aku ngenteni,
tapi Mas Agung ora tekan-tekan.
Langite katon peteng. Hawane atis
banget, sempripit. Sedilut maneh udan. Mas Agung ora teka-teka, aku dak tinggal
muleh. Kesel ngenteni Mas Agung
***
Ing sekolah, krung-krungu Mas Agung
wingi kacilakaan. Saiki nang rumah sakit. Maknyesss, atiku langsung trenyuh.
Bali sekolah aku langsung lunga tumuju marang rumah sakit.
Nang ngarep ruangane Mas Agung, aku
ngadeg ndelokake Mas Agung sing lagi turonan ing kasur. Tangan karo sikile
padha di perban. Trenyuh atiku. “Melaske temen sampeyan mas. Aku ora tego weroh
sampeyan kaya ngunu”, batinku.
Aku mbuka lawang lan mlebu. Nang
ruangan kuwi ora ono sapa-sapa. Kayane keluwargane Mas Agung lagi padha metu.
Aku njegok ing sebelahe kasur. Mas agung lagi turu. Aku nggojeki tangane Mas
Agung. Ora krasa, pipiku teles kena banyu saking mripatku. Tetesan tangisku
tiba ing tangane Mas Agung. Mripate Mas Agung kebuka teka sithik.
“Tina...” Mas Agung ngundang namaku
karo suara lirih.
Aku mesem
“Tina, maap yen aku ora biso nepati
janjiku” ucape Mas Agung karo suara lirih lan lemes.
“Nggih mas. Boten napa-napa. Sing
penting mas kudu tatu, kudu sehat. Nggeh mas?” wangsulanku karo nahan tangis.
Mas Agung mung mantuk.
“Dhek, sing arep mas omongke wektu
iku...... babagan perasaaane mas...”
“Iyo mas. Kula sampun ngertos”, aku
motong ucapane Mas Agung. “Aku ngerti yen Mas Agung sayang lan tresno karo aku.
Padha kaya aku mas” omongku karo nunduk.
“Aku wedi yen kelangan Mas Agung.
Mas lara kaya ngene wae, aku sedihe ora umum,” aku nangis maneh.
Mas Agung ngulapi banyu sing nang
pipiku, “Uwis,aja nangis maneh. Ngko ayune ilang.”
Aku mesem, “Mas Agung kudu cepet
waras,cepet tatu”
“Iyo, Kan aku wis ditengoki karo cah
sing ayu iki, ngesok mesti uwis mari,” Mas Agung nggegem tanganku.
Sakwise telung dina, Mas Agug metu
saking rumah sakit. Yo senajan jek utuh di perban, tapi wes rada sehat. Jarene
bosen nang rumah sakit terus.
Aku nengoki Mas Agung ing omahe. Kadangkala aku lan Mas Agung
mlaku-mlaku bareng yen esuk. Aku seneng, wong sing biyen dak kagumi saiki dadi
pacarku.
***
Ini cerpen buatanku sendiri juga...
Maaf bahasanya jelek dan terima kasih yang masih setia baca tulisan-tulisanku di blog ini :-)

0 komentar:
Posting Komentar